Na początku 1940 r. na rogatkach Inowrocławia umieszczono tablice ze złowieszczym napisem „Die Stadt ist Judenfrei”. Oba cmentarze, przez lata traktowane z niespotykanym w innych religiach szacunkiem wynikającym z nienaruszalności miejsca wiecznego spoczynku, cechowała obecność setek nagrobków, niemal w większości kamiennych, w znaczącej przewadze z piaskowca.   

 

Niemcy potraktowali żydowskie cmentarze jako swoiste „kamieniołomy”, źródło budulca do utwardzenia placu przed siedzibą Rejencji Inowrocławskiej - Regierungshauptstadt Hohensalza, w budynku dawnego Seminarium Nauczycielskiego, obecnie III Liceum Ogólnokształcącego im. Królowej Jadwigi. Główny plac przed budynkiem wyłożono płytami o wymiarach ok. 45x45 cm, wyciętymi z piaskowcowych macew, ułożonymi tak by inskrypcje nagrobne, często w języku niemieckim, nie były widoczne.    

Schody prowadzące do wejścia zbudowano z kamiennych płyt pozyskanych z granitowych i marmurowych żydowskich pomników nagrobnych. Pozostały „materiał” przerobiono na kostkę brukową o wymiarach ok. 5 x 5 cm, którą utwardzono pozostałą część placu. Drogę dojazdową do najważniejszego urzędu w okupowanym mieści zbudowano w formie naprzemiennych czarnych i białych pasów ułożonych z kamieni brukowych ok. 20 x 20 cm wyciętych z czarnych granitowych i białych marmurowych żydowskich nagrobków. Także krawężniki wycięto z macew. Na brukowcach dostrzec można było hebrajskie i łacińskie litery.